Yunanistandan...

Bana mail olarak gelen bir yazıyı olduğu gibi aktarıyorum...

Yunanistan'da şiddet eylemleri yapanlar daha çok 14-16 yaş arasındakiler. “Peki ne istiyorsunuz?” sorusuna verilen yanıt genellikle, “yaşamı değiştirmek, bizden çalınan yaşamımızın bize iade edilmesi”. “Biz sizin çocuklarınızız” diye başlayan bir metin kaleme almışlar. Bunu polis kurşunu ile ölen Alexis'in cenaze töreninin ertesi günü liseliler yürüyüş sırasında dağıtıyorlarmış:

“Biz sizin çocuklarınızız. Daha iyi bir dünya istiyoruz, bize yardım edin. Yüzü maskeli terörist değiliz, hem bilinen hem tanınmayanız, sizin çocuklarınızız, bilinen, bilinmeyen. Rüyalarımız var, onları öldürmeyin. Hatırlayın, siz de bir zamanlar gençtiniz, şimdi para peşinde koşuyorsunuz, sadece vitrini süslemekle meşgulsünüz, şişmanladınız, kelleştiniz, unuttunuz. Bizi desteklersiniz zannettik, bize ilgi gösterir, bu kez bir defa olsun bizimle övünürsünüz zannettik, boşunaymış. Sahte yaşamlar sürdürüyorsunuz, başınızı eğdiniz, pantolonlarınızı indirdiniz, ölüm gününü bekliyorsunuz, hayal kurmuyor, aşık olmuyor, yaratmıyorsunuz. Yaptığınız tek iş almak ve satmak. Her yerde madde var, hiçbir yerde aşk yok, hakikat yok. Anneler babalar nerede, sanatçılar nerede, neden bizi korumak için çıkmıyorlar dışarı. Bizi öldürüyorlar, yardım edin. Biz sizin çocuklarınızız”

Sonra altında bir de not var bu metnin “Daha fazla göz yaşartıcı bomba atmayın, biz zaten yeteri kadar ağlıyoruz.”